|
De oorlog met de Romeinen.
----------------------------------
Virgilius laat de vader van Aeneas sterven te Drepana en
begraaft hem op de berg Eryx.
Virgilius,
Aeneid III, 79: “...This was the place where, weary as I was with all the
batterings of sea and storm, to my great grief I lost my father Anchises….”.
Dat voorspelt niet veel goeds voor de Romeinen en ze
zullen er ook een van een grotere nederlagen van beleven.
In het prille begin van deze oorlog (265-241 v.C) heeft de
Epikratie nog niet veel te maken met de Romeinen. De strijd speelt zich
voornamelijk af in het oosten en zuiden van Sicilië. Agrigento, Messana en
Syracuse zijn de brandpunten. Het is nog de tijd, dat Aphrodite met haar
duiven ieder jaar naar Sicca Veneria vloog, althans in de beleving van de
pelgrims aldaar.
De betrekkelijk rust verandert snel in 262 v.C. De
Carthagers hadden namelijk Kelten ingehuurd om Akragas te bewaken, maar die
gingen over tot plundering van de stad. Daarna werden ze maar verplaatst naar
Eryx, dat bedreigd werd door de Romeinen. Dezelfde groep Kelten heeft het
voornemen om Eryx uit te leveren aan de Romeinen, maar dat wordt bijtijds
verijdeld. Ze lopen toch over naar de Romeinen en plunderen en-passant de
tempel van Eryx.
E.A.Freeman in zijn boek Sicily (blz 281):
“The Carthaginians strengthened Drepana,
the haven of Eryx, and made it one of their chief stations during the
remainder of the war.”
W.Huss in zijn boek Die Karthager over Hamilcar in 260/259
v.C (blz 165):
“Vor allem aber
baute er Drepana zu einer starken Festung aus, verpflanzte die Bewohner von
Eryx in die neue Festungstadt und stapelte Vorräte aller Art. Drepana sollte
– wie Herakleia und andere Orte – einer der Punkte sein, an deren
Unbezwingbarkeit der Wiederstand der Römer zerbrechen sollte.” De
bevolking van Eryx wordt naar Drepana verplaatst, waarschijnlijk om die
plaats meer weerbaar te maken. Wat voor volk kwam er binnen in Drepana.
Waarschijnlijk kwam een mengelmoes van Feniciërs, Grieken en Elymiërs de
overwegend Carthaagse bevolking van Drepana versterken.
Een paar jaar schijnt het te gaan lukken om de Romeinen af
te schrikken. Zo varen Cn.Cornelius Scipio Asina en A.Atilius Caiatinus met
300 schepen langs de noordkust van Sicilië in 254 v.C. Ze overrompelen
Panormos, maar “Drepana einzunehmen
gelang ihnen allerdings nicht, da Carthalo der bedrängten Stadt zu hilfe
eilte.” (Werner Huss in Die Karthager,blz 171).
Wanneer in 251 v.C het z.g. olifantenleger van Hasdrubal
voor de muren van Panormos verslagen wordt, verslechtert de situatie voor de
Carthagers dramatisch. Ze houden alleen nog de steunpunten Eryx, Drepana en
Lilybaeum over. De Romeinen concentreren zich nu op Lilybaeum en beginnen die
stad te belegeren.
Opeens ligt het zwaartepunt nu te Drepana en niet meer te
Eryx in de relate tussen beide nederzettingen. Eryx is alleen nog maar een
voorpost geworden in de frontlinie, waar voornamelijk huurlingen dienst doen,
terwijl ook de tempel nog steeds in bedrijf is.
Pomponius Mela (II 119):
“Von den Berge wird der Eryx am meisten genannt wegen
eines von Aeneas gegründeten Aphrodite-Heiligtums....”.
|
Drepana
& Eryx part 7.
=================
The war
with the Romans.
----------------------------------
Virgil
let the father of Aeneas die in Drepana and buries him on
Virgil,
Aeneid III, 79: "... This was the place where, weary as I was with all
the batterings of sea and storm, to my great grief I lost my father Anchises
....".
That does
not bode well for the Romans and they will also have a greater experience of
defeat at this place.
In the
early days of the war (265-241 BC) the Epikratie has not much to do with the
Romans. The battles mainly takes place in the east and south of
This
relatively calm period quickly changes in 262 BC. The Carthaginians had in
fact Celts hired to guard the
E.A.Freeman,
"The
Carthaginians strengthened Drepana, the
W.Huss in
his book Die Karthager about Hamilcar in 260/259 BC (page 165):
"Above
all, he transformed Drepana to a strong fortress, transplanted the
inhabitants of Eryx in the new fortress city and piled stocks of all kinds.
Drepana should - as Herakleia and other places - be one of the points where
would break the invincibility of the resistance of the Romans. "
(translated
from german)
The
people of Eryx moves to Drepana, probably to make the place more resilient.
What kind of people came into Drepana. Probably a mixture of Phoenicians,
Greeks and Elymians joined the predominantly Carthaginian population of Drepana.
A few
years it seems to succeed to deter the Romans. So sailed Cn.Cornelius Scipio
Asina and A.Atilius Caiatinus with 300 ships along the north coast of
When in
251 BC, the so-called elephant army of Hasdrubal is defeated under the walls
of Panormos, the situation for the Carthaginians deteriorates dramatically.
They only keep the strongholds Eryx, Drepana and Lilybaeum. The Romans now
concentrate on Lilybaeum and begin to lay siege to that city.
Suddenly
the focus is now on Drepana and not on Eryx in the referencing between the
two settlements. Eryx is now only an outpost becoming in the front line,
where mainly mercenaries serving, while the temple is still in business.
Pomponius Mela (II 119):
"From
the mountains Eryx is the most called because of an Aphrodite sanctuary
founded by Aeneas ....".
 |
dinsdag 23 juni 2015
Drepana & Eryx 7
maandag 22 juni 2015
Drepana & Eryx 6.
Drepana and Eryx part 6.
==================
The temple of Astarte
---------------------------
Despite all
sieges and intakes the temple
of Astarte
I 135 CIS from Eryx (3rd-2nd century BC) is a
good example. M.G.Amadasi that has incorporated in her book: Le iscrizione feniche e
puniche delle colonie in occidente,
M.G.Amadasi , studi semitici 28, Instituto di studi del
Alla signora Astarte di Erice
Penetrale? che ...................
che.......... penetrale? che .....
..... di fronte a ... ḥmlk, figlio di .... b‘ly,
Figlio di .... figlio di ... figlio di ....
Sufeti mgn e bd‘štrt e
…. nel luogo … bd‘št[rt?...
… poiché ha ascoltato la sua vo[ce …
In an
English translation by Pasquale Mereu it could be :
' To lady Ashtart of Eryx
adyton that ........
that ....adyton ? that .....
..... In front of ... ḥmlk , son of .... b'ly ,
son of .... son of ... son of ....
Sufetes mgn and bd'štrt and ... .
….in the place ... bd'št [ rt ? ...
... because she listened to his voice...'
Adyton = area of the Punic temple reserved to priests
only. Points are indicating, that here the inscription can’t be read.
Himilk, son of Baaly makes an offering to Astarte
during the time of the government of the sufetes Magon and Bodastart. Are those
sufetes of Eryx or of Carthago?
Another inscriptions comes from Cagliari
CIS I 140. It was found at the Torre di Calamosca at
the Cape S.Elia
“To Astarte of Eryx, this altar of br[onze…
……….”
The second line can’t be read.
Both of
these inscriptions are battered, but it is clear, that it is about Astarte of Eryx.
Ordinations to Astarte in general, or where it is simply called, also appear to
El Carambolo (Spain ),
Preneste (Italy ), Pyrgi (Italy ), Gadir (Spain )
and Ibiza (Spain Carthage
You maybe
can make this distinction due to the
fact that the towns in the outskirts of the Carthaginian empire still retained
the longest its original Phoenician features.
Jean Mazel, Avec
les Phéniciens pour la suite du soleil sur la route de l'or et de l'étain
(p.163-164) :
"Today
there is little left of the temple of the goddess of love. Above the original
structure are repeatedly other structures built over the course of centuries,
and finally a large medieval castle ...
.... The
Italian archaeological service has managed to expose the foundations and the
base of the ancient temple, as well as some yet unidentified subterranean
chambers. "
(translated from French)zondag 21 juni 2015
Drepana & Eryx 5.
|
Nog drie Griekse onruststokers te gaan.
-----------------------------------------------
De eerste daarvan Timoleon valt nog mee. Hij komt
weliswaar eenmaal in de epikratie en wint daar de veldslag aan de Krimisos in
339 v.C, maar daarna volgt een wat langere vredesperiode. De volgende is
Agathocles, die in de periode 315-307 v.C Carthago tot zelfs voor haar muren
beoorloogt en en-passant ook een veldtocht door de epikratie onderneemt en waarbij
zowat geheel Segesta wordt uitgemoord. Eryx?
Agathocles moet op een gegeven moment zijn huurlingenleger
betalen en heeft dringend geld nodig. De rijke burgers van Segesta moeten het
merendeel van hun bezittingen afstaan. Segesta telde toen nog 10.000 inwoners.
Agathocles beticht hen van samenzwering en gaat over tot de volgende
maatregelen. De armsten worden worden naar buiten de stad geleid en bij de
rivier Scamander vermoord. De rijken worden eerst nog gemarteld om te weten
te komen hoeveel zij wel niet bezitten. In een enkele dag verliest de
burgerij al haar mannelijke volwassen mannen. Vrouwen en kinderen worden als
slaaf verkocht aan de Bruttiërs in Italië. Agathocles sluit de operatie
cynisch af met de verandering van de naam Segesta naar Dicaeopolis, hetgeen
de betekenis kan hebben van: “Aan de stad is recht gedaan.” Het schijnt, dat
Eryx en Drepana deze dans zijn ontsprongen, omdat dat als Carthaagse
grondgebied werd beschouwd.
De laatste Griek, die de rust komt verstoren, komt uit
Epeiros. Deze Pyrrhus is een geweldige veldheer. Hij verslaat eerst de
Romeinen op het slagveld een aantal malen in Italië, maar komt daarna ook
naar Sicilië. In 277 v.C staat hij voor Eryx. Werner Huss beschrijft in zijn
boek Die Karthager (blz 150) de situatie als volgt:”Gewaltige Anstrengungen und viel Zeit erforderte die Erstürmung der
Festung Eryx. Der Erfolg, den Pyrrhos hier errang, dürfte Freund und Feind
tief beeindruckt haben.”
Alleen Lilybaion kan hij niet bedwingen en langzaam
heroveren de Carthagers weer het verloren terrein op Sicilië. Uiteindelijk
pakt Pyrrhus weer zijn biezen en steekt over naar Italië, waarbij zijn vloot
grote verliezen lijdt onder de aanvallen van de Carthaagse vloot.
Gedurende 3 eeuwen hebben de Elymiërs, Feniciërs en
Carthagers de westpunt van Sicilië min of meer in handen weten te houden.
Pentathlos, Dorieus, Dionysios I, Timoleon, Agathocles en Pyrrhus deden een
of meerdere pogingen om hen te verdrijven, maar de Carthagers kwamen steeds
weer terug, zolang ze maar één steunpunt overhielden. De komende oorlog met
de Romeinen zal niet alleen voor Carthago fataal aflopen; voor de epikratie
zal het zelfs het einde betekenen!
 |
Drepana
and Eryx part 5.
==================
Three
more Greek troublemakers.
----------------------------------------
The first
of these: Timoleon is not too bad. He comes once in the Epikratie and wins
the battle there at the Krimisos in 339 BC, but then follows a longer period
of peace. The following is Agathocles, who in the period 315-307 BC makes war
to
Agathocles
must pay his mercenary army at an inconvenient moment and urgently needs
money. He goes with his army to
The last
Greek, who disturbes the peace, comes from Epeiros. This Pyrrhus is a great
general. He first beat the Romans on the battlefield several times in
(translated
from german).
Only
Lilybaion he can not conquer and slowly the Carthaginians are recapturing
again lost ground in
By now
the Elymians are almost all vanished, killed or deported.
For three
centuries the Elymians, Sicanians, Phoenicians and Carthaginians on the
western tip of
|
Drepana & Eryx 4
|
De oorlogen met Dionysios I van Syracuse.
---------------------------------------------------
Dionysios I gebruikt de vredestijd om een grote
strijdmacht op te bouwen en overvalt de Carthagers in hun epikratie in het
jaar 397 v.C. Diverse Elymische steden blijven hem weerstand bieden, maar
Eryx valt in zijn handen. Diodoros: “He (Dionysios) had 80.000 foot soldiers, 3000 cavalry and 200 warships.....
The inhabitants of Eryx were terrified and because the hated the
Carthaginians (?), decided to join the Greeks.”
Bovendien weet Dionysios I de belangrijke stad Motya in te
nemen, ondanks een ontzettingspoging door de inderhaast bijeen geroepen Carthaagse
vloot. Het volgende jaar zijn de rollen omgedraaid. De Carthagers keren terug
met een grote vloot en invasiemacht. Motya wordt bevrijd en de Carthagers
beginnen met de bouw van een nieuwe haven: Lilybaion (=van hier gaat het naar
Libyë).
Werner Huss (Die Karthager, blz 82-83):
“Eryx wurde ‘durch
Verrat’, wie Diodoros sich ausdrückt, wiedergewonnen – vielleicht ein Zeichen
dafür, dass die prokarthagische Partei in Eryx stärker war, als es den
Griechen recht sein konnte.”
Het oorlogsgeweld verplaatst zich snel weer naar het
oosten van Sicilië, want Himilco gaat met vloot en leger langs de noord- en
oostkust richting Syracuse. Zijn poging om Syracuse te veroveren mislukt
echter smadelijk en het komt nu tot een onvoordelige vrede voor de Carthagers,
maar vooral voor hun bondgenoten. De epikratie blijft echter vrijwel
ongeschonden in handen van Carthago. In de volgende oorlogen met Dionysios I
in o.a 392 en 383 v.C komt de epikratie nauwelijks in beeld en kunnen Eryx en
Drepana in redelijke rust verder leven. Lilybaion is nu de belangrijkste
aanvoerhaven voor de Carthagers geworden en Drepana blijft de kleine haven op
het tweede plan. Drepana betekent overigens in grieks: zeis. De havenmond van
Drepana heeft wel iets van die vorm.
Eryx gaat door met het slaan van munten. Dit zijn
tetradrachmen (Jenkins 1971) en ze hebben een militaire functie.
In 375 v.C komt het gevaar weer dichtbij, want het
Carthaagse leger wordt bij Kabala verslagen en de weg naar de Epikratie ligt
voor de Grieken open. Gelukkig weet Mago, de zoon van Himilco, tijd te rekken
door middel van onderhandelingen en traint ondertussen de restanten van het
verslagen leger. Daarna gaat hij de confrontatie weer aan en overwint zowaar
aan de Kronion nabij Himera, waarbij 14.000 Grieken het leven erbij in
schoten.
In het volgende vredesverdrag komt de grens tussen Grieks
en Carthaags Sicilië te liggen langs de rivier de Halycus. Dit is de grootste
vorm, die de Epikratie zal krijgen en dat zal bijna een eeuw zo duren.
In de laatste oorlog van Dionysios I tegen Carthago
(368/367 v.C) komt de tiran opnieuw in de epikratie. Warmington vermeldt in zijn boek
Niet veel later sterft Dionysios I en breken er in
Syracuse opvolgingsproblemen uit, hetgeen de Epikratie van Carthago weer
enige rust geeft. Grieks Sicilië komt echter niet tot rust en dat zullen Eryx
en Drepana in de toekomst nog aan den lijve gaan ondervinden.
 |
Drepana
& Eryx part 4.
================
The wars
with Dionysius of Syracuse.
--------------------------------------------------
-
Dionysios
I used the peace-time to build a great army and navy and raided the
Carthaginians in their epikratie in the year 397 BC. Several Elymian cities
remain to resist him, but Eryx falls into his hands. Diodorus: "He
(Dionysios) had 80,000 footsoldiers, 3,000 cavalry and 200 warships ..... The
inhabitants of Eryx were terrified and because they hated the Carthaginians,
decided to join the Greeks (?)."
Moreover
Dionysios succeeds in taking the important city Motya, despite a desperate
attempt convened by the hastily assembled Carthaginian fleet. The following
year the roles are reversed. The Carthaginians return with a large fleet and
invasion force. Motya is freed and the Carthaginians begin to construction of
a new port: Lilybaion (= it goes for
Werner Huss (Die Karthager, pp 82-83):
"Eryx
was taken back by 'treachery', such as Diodorus expressed it - perhaps a sign
that the party pro-karthaginian party in Eryx was stronger than it might be for
the Greek taste”.
(translation
from german).
The war
is moving quickly to the east of
Eryx
continues minting coins. These are tetradrachmas (Jenkins 1971) and they have
a military function.
In 375 BC
danger comes close again, for the Carthaginian army is defeated at Kabala and
the road to the Epikratie is open to the Greeks. Fortunately Mago, son of
Himilco, is buying some time through negotiations and meanwhile is training
the remnants of the defeated army. Then he returned to the confrontation and
actually he gains the victory at Kronion near Himera, leaving 14,000 dead
Greeks behind.
In the
following peace treaty, the border between Greek and Carthaginian
In the
last war of Dionysios I against
Not much
later Dionysios I dies and in
|
vrijdag 19 juni 2015
Drepana & Eryx 3
|
De Griekse penetraties.
---------------------------
Thucydides (VI, 2) beschrijft dat als volgt
“Maar toen de
Hellenen in grote getale over zee aan kwamen varen, verlieten zij (de
Feniciërs) de meeste van die plaatsen en bepaalden zich tot Motua en Soleis
en Panormos in de buurtschap van de Elumers en hielden die in bezit,
vertrouwend op hun bondgenootschap met de Elumers en op het feit dat van daar
de kortste overvaart was van Karthago naar Sikelia.”
Als de Grieken nu bij de buurtschap van de Elymiërs waren
gestopt, had iedereen tevreden kunnen zijn met deze verdeling van Sicilië.
Hun opmars ging echter verder en dat zou tot tal van confrontaties gaan
leiden. Pentathlos is omstreeks 580 v.C de eerste Griek, die voorbij Selinous
een nederzetting probeert te vestigen. Hij wordt door de gebundelde legertjes
van Feniciërs en Elymiërs verdreven. Dorieus is ergens tussen 520 en 510 v C
de volgende en die heeft Eryx zelf op het oog.
Herodotos (V,43): “.....
kreeg hij van Anticharès, een man van Eloon, de raad om op grond van de
orakels van Laios zich te vestigen in Hérakleia op Sicilië; deze verklaarde,
dat het hele gebied van Eryx aan de Hérakleiden toebehoorde, omdat Héraklès
zelf het verworven had. Toen hij dat hoorde, ging hij naar Delphoi om het
orakel te vragen, of hij het gebied, waarheen hij op weg was, zou veroveren
en de Pythia voorspelde hem, dat hij het zou veroveren. Toen zette Dorieus
met de vloot, die hij ook naar Libya had gevoerd, koers naar Italia.”
Dorieus heeft een orakel nodig om genoeg geestelijke
veerkracht vergaren bij deze gewaagde onderneming. Maar ook deze keer wordt
de binnenvallende Griek verslagen, zoals Werner Huss in “Die Karthager” (blz
29) weergeeft:
“Zusammen mit seinen
Landsleuten Thessalos, Paraibates, Kelees und Euryleon segelte er in den
Westen und suchte in der Nähe des Eryx Fuss zu fassen. Der von ihm
gegründeten Apoika gab er den Namen Herakleia. Bald traf er jedoch auf den
entschlossenen Widerstand der Segestaier, die die Karthager um Unterstützung
baten. Die gegensätzlichen Interessen entluden sich in einer Schlacht, in der
die Spartaner unterlagen. Von den führenden Männern kam allein Euryleon mit
dem Leben davon.”
Opvallend is, dat voor het eerst Carthago zelf
rechtstreeks ingrijpt in Sicilië. Opvallend is ook, dat er gesproken wordt
van Segesta en niet meer van de Elymiërs.
Carthago is ondertussen bondgenootschappen aangegaan met
diverse Griekse tirannen op het eiland. Wanneer een van die bevriende tirannen
door een vijandelijke tiran wordt verdreven te Himera, acht Carthago de tijd
gekomen om in te grijpen. In 480 v.C komt het tot een confrontatie te Himera,
waarbij het leger van Hamilcar verslagen wordt door de gecombineerde
strijdkrachten van Himera, Gela en Syracuse. Dat heeft grote gevolgen voor de
streek van de Elymiërs, want Carthago trekt zich terug op het Afrikaanse
achterland. Alleen de Fenicische nederzettingen Motya, Panormus en Solus
(Kafer) kunnen nog op Carthaagse steun rekenen. Van 480-410 v.C moet de
streek rond Segesta op eigen kracht zien te overleven. Aan de uitgifte van
munten is de veranderde situatie goed te zien. B.H.Warmington (Carthage, blz
84-85) maakt daar de volgende opmerkingen over:
“It is true that officials of Elymian Eryx
came to be called by the Carthaginian name ‘sufets’ and her coins to carry
Phoenician legends……. In the fifth century, Elymian Eryx had coins similar to
those of the Greek cities, with legends in Greek…. The coinage of
In die tijd komt deze stad steeds vaker in conflict met de
Griekse stad Selinous.
Ten einde raad vraagt Segesta aan Athene om in te grijpen.
Athene aarzelt, maar trapt in een truc, die de Segestanen toepassen. Dit
wordt beschreven door Thucydides (VI, 46):
“De Segestaiërs nu
hadden het volgende listig verzonnen, die keer, toen de eerste gezanten van
de Atheners bij hen kwamen om zich op de hoogte te stellen van de
geldmiddelen. Zij hadden hen gebracht naar de tempel van Aphrodite in Erux en
toonden hun de wijgeschenken, schalen, schenk-kannen en reukvaten en ander
gerei van een niet geringe omvang, die van zilver zijnde veel meer waard
toonden voor het oog dan de geringe geldswaarde die ze vertegenwoordigden; en
in het bijzonder hadden ze maaltijden aangericht voor de roeiers en daar
gouden en zilveren bekers uit Segesta zelf bij elkaar gehaald en die uit de
naburige Phoinikische en Helleense steden te leen gevraagd en die telkens op
de gastmalen als hun bijzonder eigendom vertoond en daar allen voor het
merendeel dezelfde dingen gebruikten en er overal vele schenen te zijn, zette
het de Atheners van de triëren in stomme verbazing en, in Athene teruggekeerd
maakten zij er zoveel ophef van zoveel waarde als zij daar gezien hadden.”
Het bedrog komt natuurlijk een keer uit, maar dan is de
Atheense vloot al rond Sicilië en komt het tot een confrontatie voor de muren
van Syracuse. Onderwijl houdt Carthago zich muisstil en laat de Grieken het
onderling (Ioniërs tegen Doriërs) maar uitvechten. Dat leidt uiteindelijk tot
een rampzalige nederlaag van de Atheners. Pas daarna acht Carthago de tijd
gekomen om in te grijpen.
Hannibal, de zoon van Mago, landt in 410 v.C met een forse
expeditiemacht in West-Sicilië en schakelt Selinous en Himera
achtereenvolgens uit. Geheel West-Sicilië gaat nu de Carthaagse epikratie
vormen, waartoe ook het Elymische gebied en Selinous gaan behoren.
Met Syracuse wordt vrede gesloten, maar dat duurt niet
lang. Alweer in 406 v.C moet Carthago opnieuw in actie komen.
Werner Huss (Die Karthager) geeft het begin weer van de
nieuwe confrontatie (blz.73):
“In der nähe von
Eryx traf sie (das Aufklärungsgeschwader) auf die etwa gleich starke
Syrakosische Flotte, die auf die Nachricht von ihrer überfahrt hinn
herbeigeeilt war, um eine Schlacht zu schlagen. Die Karthager verloren 15
Schiffe. Auf die Nachricht von der Niederlage der Vorausabteilung hin lief
Hannibal selbst mit 50 Schiffe aus um die Scharte auszuwetzen und die überfahrt
zu sicheren. Er hatte Erfolg.”
De hoofdmacht van de Carthagers landt echter heel ergens
anders, namelijk bij Akragas, dat ze na lange tijd uiteindelijk zullen
innemen onder de leiding van Himilco. Vervolgens is Gela aan de beurt en dan
vindt de nieuwe tiran van Syracuse, Dionysios I, het tijd om maar weer even
vrede te sluiten met de Carthagers.
|
Drepana & Eryx part 3
================
The Greek
penetrations.
---------------------------
Thucydides
(VI, 2) describes it as follows:
"But
when the Greeks in large numbers came sailing over the sea, they left (the
Phoenicians) most of those places and confined themselves to Motua and Soleis
and Panormos in the region of Elumers and held that in possession, relying on
their alliance with the Elumers and the fact that from there the shortest
crossing was from Carthage to Sikelia. "
If the
Greeks were now stopped at the region of Elymians, everyone could have been
satisfied with this division of
Herodotus
(V, 43): "..... he got from Anticharès, a man of Eloon, the council on the
basis of the oracles of Laios to settle in Herakleia in
Dorieus
has an oracle needed to gather enough mental resilience in this bold venture.
But this time the invading Greeks are also beaten, as Werner Huss shows in
"Die Karthager" (page 29):
"Along
with his compatriots Thessalos, Paraibates, Kelees and Euryleon he sailed to
the West and sought near the Eryx to gain a foothold. There he founded an Apoika
that he named
(translated
from german).
Significantly,
for the first time
“It is true that officials of Elymian Eryx
came to be called by the Carthaginian name ‘sufets’ and her coins to carry
Phoenician legends……. In the fifth century, Elymian Eryx had coins similar to
those of the Greek cities, with legends in Greek…. The coinage of
At that
time, the city is increasingly in conflict with the Greek city Selinous.
In
desperation
"The
Segestians now had the following cunningly concocted that time, when the
first ambassadors of the Athenians came to them to make themselves aware of
the funds. They had brought them to the temple of Aphrodite in Erux and
showed them the votive offerings, bowls, pour-jugs and incense vessels and
other paraphernalia of a considerable size, which being of silver showed
worth much more to the eye than the low monetary value they represented; and
in particular they had done meals for the rowers and there gold and silver
cups from Segesta itself brought together and borrowed from the neighbouring
Phoinikian and Hellenic cities and screened again at the banquets as their
private property and all there for the majority used the same stuff and there
seemed to be everywhere many, put the triage Athenians into astonishment and
returned to Athens they made so much noise by as much value as they had seen
there. "
The
deception comes naturally once, but then the Athenian fleet is already around
Hannibal,
the son of Mago, lands in 410 BC with a strong expeditionary force in
With
Werner
Huss (Die Kart Hager) indicates the beginning again of the new confrontation
(p.73):
"In
the vicinity of Eryx met (the Reconnaissance Wing) on approximately the same
strong Syrakosian fleet that was rushed there on the news of her crossing and
was ready to fight a battle. The Carthaginians lost 15 ships. At the news of
the defeat of the advance party
(translated
from german).
However, the
main force of the Carthaginians landed somewhere else, namely in Akragas, which
they will occupy eventually after a long time under the leadership of
Himilco. Then it is
|
donderdag 18 juni 2015
Drepana & Eryx 2
|
De tempelfase.
-----------------
B.H.Warmington beschrijft dat in zijn boek “Carthage” als
volgt:
“The most famous place for worship (of
Astarte) in the west was admittedly in the Carthagianian sphere at Elymian
Eryx, where a pre-Carthaginian goddess of fertility became identified with
her Phoenician and later Greek and Roman equivalents.”
Polybius beschrijft vele honderden jaren later de topographische
situatie (I, 55):
“Eryx is een
gebergte aan de kust van Sicilië, aan de Italische zijde van het eiland; het
ligt tussen Drepana en Panormos, maar veel dichter bij Drepana. De hoogte van
de berg gaat die van alle andere bergen op Sicilië te boven, uitgezonderd de
Etna. Op de plateauvormige top van de berg ligt de tempel van Aphrodite van
Eryx, ontegenzeggelijk het beroemdste van alle heiligdommen op Sicilië door
zijn rijkdom en grootsheid. De stad Eryx ligt vlak onder de top en de weg
omhoog is heel lang en over de gehele lengte steil....”
Jean Mazel, Avec les Phéniciens à la
poursuite du soleil sur la route de l'or et de l'étain:
Blz 29: “De
beroemdste tempels, die aan deze godin (Astarte) waren gewijd, bevonden zich
op Cyprus, op Cythera en op de berg Eryx. Al deze heiligdommen werden
bijzonder druk bezocht, mede, omdat er tempelprostitutie werd bedreven, in
naam waarvan een groot aantal priesteressen zich vrijelijk aan zeelieden en
reizigers aanboden, hetgeen in niet onaanzienlijke mate bijdroeg tot de
rijkdom van deze tempels.”
In deze tempelfase wordt Eryx langzaam door de Feniciërs
overgenomen. In ieder geval vindt er een vermenging plaats van de Elymiërs en
de Feniciërs. Het lijkt er sterk op, dat dit alles op een vreedzame wijze
gebeurd. Dat wordt met de Grieken wel even anders.
|
Drepana –
Eryx part 2.
===========
B.H.Warmington
describes this in his book “
“The most famous place for worship (of
Astarte) in the west was admittedly in the Carthagianian sphere at Elymian
Eryx, where a pre-Carthaginian goddess of fertility became identified with
her Phoenician and later Greek and Roman equivalents.”
Polybius
describes many hundreds years later the topographical situation (I,55):
"Eryx
is a mountain on the coast of
Jean Mazel in his
book : Avec les Phéniciens à la poursuite du soleil sur la route de l'or
et de l'étain (page 29):
"The
famous temples which were dedicated to this goddess (Astarte), were on
In this
temple-phase Eryx is slowly taken over by the Phoenicians. In any case, there
is a mixing place of the Elymians and the Phoenicians. It seems clear that
all this happened in a peaceful manner. That is something that is going with
the Greeks very different.
|
woensdag 17 juni 2015
Drepana & Eryx 1
DREPANA –
ERYX
===============
Dit zijn
de huidige Italiaanse plaatsen
Het begin.
------------
Voor het vroegste begin komen we bij de Elymiërs terecht.
Thucydides (IV 2,3) beschrijft ze als volgt na een inleiding over de vroegste
bewoning van Sicilië: “Men zegt, dat de
alleroudsten, die op een deel van het land woonden de Kuklopen en
Laistrugonen waren, van wie ik niet kan zeggen tot welke stam zij behoorden,
noch van waar zij in het land gekomen of waarheen zij zijn getrokken; laat
het genoeg zijn wat door de dichters is gezegd en wat ieder daar zelf over
denkt. Het schijnt dat de Sikaniërs het eerst na hen zijn komen wonen, zelfs
beweren zij zelf dat zij er nog eerder waren, doordat zij uit het land zelf
ontsprongen zijn, maar zoals naar waarheid gevonden is, zijn ze
oorspronkelijk Iberiërs en zijn ze van de landstreek bij de rivier Sikanos in
Iberia door de Liguers verdreven. En naar hen heette het eiland, dat vroeger
Trinakria heette, toen Sikania; zij bewonen nu nog het westelijke gedeelte
van Sikelia. Na de inneming van Ilion zijn sommige Trojanen aan de Achajers
ontkomen met hun vaartuigen en geland op Sikelia; zij hebben zich neergezet
aan de grenzen van het land der Sikaniërs en zijn gezamelijk met deze de
Elumers, en hun steden Erux en Egesta genoemd. Ook hebben zich bij hen enige
Phokiërs, die van Troje terugkwamen, gevestigd, nadat zij eerst door een
storm op Libuë en van daar naar Sikelia gedreven zijn.................
Ook woonden er
Phoiniken, die zich verzekerd hadden van alle in zee uitstekende punten van
het gehele eiland en ook van de omliggende eilandjes ter wille van de handel
met de Sikeliërs.”
Een andere versie geeft Hellanikos (FGH 4 fr.79b): Volgens
hem zijn de Elymiërs een Italisch volk, dat daar maar liefst drie generaties
voor de oorlog om Troje zich al gevestigd had.
Laten we nu vervolgens ook een streek in Macedonië
tegenkomen met de naam Elimea met de hoofdstad Elima aan een zijriver van de
Halaemon rivier in het grensgebied met Epirus. Een overeenkomst in naam wil
echter nog niets concreets zeggen!
De taal echter, die we in grafitti zien te (S)egesta,
verwijst naar een Anatolische herkomst en dat lijkt doorslaggevender dan alle
mythologische of taalkundige overleveringen.
Alle speculaties ten spijt: we weten niets echt zeker over
de herkomst van de Elymiërs. Dat blijft tot op heden nog een open vraag,
ondanks alle pogingen om een verklaring te vinden.
Zie: V.Tusa, La questione degli Elimi alla luce degli ultimi rinvenimenti
archeologici. Atti del I Congresso de Micenologia
III, Roma 1968.
De Grieken laten er verder nog wat andere legendes op los.
Zo zou de naam van Eryx verbonden zijn met de legende van Herakles (->
Melqart) en aan de reis van Aeneas in Sicilië, alsmede aan de cultus van
Afrodite (-> Astarte). De stad zou gesticht zijn door de inheemse held
Eryx, die een tempel bouwde voor zijn moeder Aphrodite en die daarna
overwonnen werd door Herakles (Diod.IV 23: 83). E.A.Freeman (p.31): “But above all Herakles wrestled with Eryx, the epônymos of the
mountain and town so-called and overthrew him.”
De Elymiërs namen hun Trojaanse rol echter maar al te
graag over, want dat verhoogde hun prestige bij de Grieken. Hun meer oosterse
afkomst is op grond van de taalovereenkomst waarschijnlijker. Zoals zal
blijken voelden ze zich beter thuis bij een ander oosters volk: de Feniciërs.
Het allereerste begin van Eryx en Drepana ligt dus bij de
Elymiërs. Eryx, Segesta en Entella vormden hun drie voornaamste steden en wat
later Drepana zou gaan heten fungeerde al in het begin als de haven van Eryx.
De Elymiërs hebben een megalithische vorm van bouwen in
het begin. Dat is te zien aan een muur, die de Feniciërs te Eryx bouwden met
behulp van de Elymische cyclopische stenen.
Parrot/Chébab/Moscati in Les Phéniciens (p.245) verwoorden
dat aldus :
“En effet, les murs d’Eryx ont une très
grande importance. Ils sont antérieurs à l’époque carthaginoise, mais, à ce
moment-là, ils subirent une restructuration qu’indiquent entre autres, des
lettres de l’alphabet gravées sur certains blocs. La restructuration
comprend, à ce qu’on peut voir, le remploi de blocs megalithiques en guise de
renforcements et l’implantation dans la courtine de tours régulièrement
espacées, comme à Mozia. »
Deze muur vinden we nu bij de Porta Spada op de westelijke
flank van de berg. Ze is 2-3 meter dik met relicten van vierkante torens. Op
sommige blokken staan de Fenicische letters ’alep, bet en ‘ayin.
De Elymiërs hebben al in zeer vroege tijden contact met de
Feniciërs. In wat later Drepana genoemd zal worden, zullen de Feniciërs zich
in het begin als eerste gevestigd hebben, terwijl Eryx nog enige tijd
Elymisch zal zijn gebleven. Het Fenicische begin van Drepana zal echter heel
beperkt zijn geweest. Ze hadden immers vlakbij in het zuiden al de heel
belangrijke nederzetting Motya.
|
Drepana –
Eryx part 1.
===========
Here are
the current Italian places
The
beginning.
-----------------
At the
very beginning we encounter the Elymians. Thucydides (IV 2.3) describes them
as follows after an introduction to the earliest occupation of Sicily:
"It is said that the oldest, on a part of the country attended were the
Kuklopen and Laistrugonen, whom I can not say to what tribe they belonged,
nor whence they came into the country or where they are drawn from; let it
suffice that has been said by the poets and what everyone thinks about
itself. It seems that the Sikanians are the first time after they have come
to live there, even that they claimed that they were before, because they are
out of the country have sprung, but as is found in truth, they were
originally Hispanics and they are from the region at the river Sikanos in
Iberia ousted by Liguers. And their name called them to the island, which
formerly was called Trinakria and thereafter Sikania; they still inhabit the
western portion of Sikelia. After the capture of Ilion, some Trojans escaped from
the Achajers with their vessels and landed on Sikelia; they have put down to
the borders of the
There
lived also Phoinikians who had secured all jutting points of the whole island
and also of the surrounding islands for the sake of trade with the Sikelians.
"
Another
version gives Hellanikos (FGH 4 fr.79b): According to him Elymians are an
Italic people that there as many as three generations before the war of
Next,
let's now find a region in
The
language, however, we see it on graffiti in Egesta refers to an Anatolian
origin and which seems more decisive than any mythological or linguistic
traditions.
All
speculation aside: we know nothing really sure about the origin of the
Elymians. That still remains to this day an open question, despite all
efforts to find an explanation.
See: V.Tusa, La questione degli Elimi alla luce degli ultimi rinvenimenti
archeologici. Atti del I Congresso de Micenologia III, Roma 1968.
The
Greeks have further some other legends on the loose. Eryx as the name would
be associated with the legend of Herakles (-> Melqart) and the journey of
Aeneas in
However
Elymians took their Trojan role only too happy about that, because that
increased their prestige to the Greeks. Their more oriental origin is more
likely under the contract language. As will become clear they felt more at
home with other Asian people, the Phoenicians.
Beginnings
of Eryx and Drepana therefore lies with the Elymians. Eryx,
The
Elymians have build in a megalithic form in the beginning. This can be seen
on a wall, built by the Phoenicians to Eryx using the Elymische cyclopean
stones.
Parrot /
Chébab / Moscati Les Phéniciens (p.245) express it this way:
“Indeed,
the walls of Eryx have great importance. They predate the Carthaginian era,
but at that time, they underwent a restructuring that indicate amongst
others, letters of the alphabet engraved on some blocks. The restructuring
includes, what we can see, the reinvestment of megalithic blocks as a
reinforcement and implementation in the curtain of regularly spaced towers,
as in Mozia."
(translated
from French).
This wall
we find at the Porta Spada on the western flank of the mountain. She is 2-3
meters thick with relics of square towers. Some blocks have the Phoenician
letters 'alep, bet and' ayin.
The
Elymians are already in very early times in contact with the Phoenicians. As
later Drepana will be called, the Phoenicians in the early first beginnings have
established themselves, while Eryx for some time remained Elymian. However,
the Phoenician early Drepana would have been very limited. They had, after
all, close to the south the much more important settlement Motya.
|
Abonneren op:
Posts (Atom)